biała chryzantema...

***

szary poranek...

zamglone drzewa  gdzieniegdzie odziane są w żółte liście 

kapiące z nieba łzy są  dziś jakieś ciężkie

i nie są przejrzyste

wydają się jakby  dźwigały ogromny smutek

otulone głęboką zadumą 

zaklęte w wielką  nicość...

idąc cmentarną aleją 

wzrok mój przykuwa biała chryzantema

która wraz z początkiem listopada ma inne znaczenie

i ponad ziemski wymiar

...bardzo lubię ten kwiat 

on do mnie przemawia ciszą płatków

a jednocześnie niemym krzykiem wspomnień

wspomnień nie tak odległej przeszłości

która tyle chce jeszcze opowiedzieć bądź dopowiedzieć

do istnień które dziś już nie chodzą po tym świecie

a które przechadzają się w płomieniu zniczy

dziś ta cisza krzyczy 

ocierając się o nasze policzki

a może dotyka strun naszych serc w korowodzie światełek

myśli dziś przyprószone nostalgią 

wracają do lat kiedy wszyscy razem rozmawialiśmy przy jednym stole

a dziś rozmowy toczą się w jedną stronę 

i nagle podmuch wiatru 

który rozwiał wszystko

i ta jedna łza która zagościła na zamkniętych ustach 

chce dokończyć monolog 

który wraz z naszym przemijaniem 

kiedyś ...zamieni się w dialog....B.M.