świątynia...

***

w dniu narodzin w mym ciele wbudowano kamień węgielny

pod budowę osobistej świątyni

na początku posadzono w niej kilka ziarenek

wiarą nadzieją i miłością zwane

świątynia z każdym dniem przybierała na sile

coraz bardziej lśniła

stała się niewidzialna a jednak istniała

po dziś dzień istnieje

 coraz bardziej mnie zadziwia tajemniczością 

i choć jest niewidzialna 

to czasem wymykam się z ciała

 biegnę na sekretne spotkanie

uchylam graniczne wrota

przechodzę przez cień bycia

zamykam się w swojej świątyni 

rozmyślam ...

wznoszę się poza przestrzeń odczuć

upajam zmysły pięknem serca

kryształową poświatą dotykam myśli

czuję że żyję 

 że żyję nie tylko w ziemskiej orbicie

ale żyję też szeptem mojej intymnej świątyni

w której  w habicie człowieczeństwa 

dosięgam wzniosłych wrażeń

 ta świątynia to moja dusza 

która jest lustrem mojego istnienia...B.M.