jesienna wena

***

zwykły dzień
bez żadnej wyjątkowości ani specjalnej okazji
a ja ...
po raz pierwszy od dawna czuję się w pełni szczęśliwa
banalny zwykły dzień
obiad przygotowany
mieszkanie ogarnięte
zeszyty zapakowane w teczce czekają
a ja ...
mam nieodpartą ochotę i potrzebę pisania
radość jakaś ogarnęła serce moje
roznieca we mnie brzemienne myśli piękne
wije się w ciele słodyczą mistyczną
jakąś mgiełką magiczną smużki zmysłów czaruje
i nie wiem już czy to ta jesień
czy może moje kochanie
oplata mnie przyjemny i aksamitny
dotyk kojącego wiatru
dookoła kolory grają pierwsze skrzypce
i pastelowe pejzaże pędzlem liści malują
oranże i czerwienie sowite rubinowe
działają na mnie jak wiązki weny
rudości i kasztany prześliczne są blasamem dla oczu
leśna żółknąca szata gra we mnie marsza
błyszczy we mnie euforia i optymizm
chce mi się krzyczeć
i do nieba podskakiwać
korale utkane z pasji jarzębiny
zdobią moje ubranie
a ja ...
a ja słyszę szepty polskiej jesieni
a ja czuję zapach pory złotej
a ja dosięgam pełni księżyca
a ja ...
czy zwyczajnie jestem znów szczęśliwa
znów czuję motyle w powietrzu
trzepot jakiś anielski trochę zapomniany
odkurza w sercu moim swoje parkowe alejki
vivaldi komponuje mojej duszy płomienne bicie
a ja ...
a może tak naturalnie chcę żyć zakochana kolorowo ...

***cordis***

" większość ludzi ma tyle szczęścia ,na ile sobie pozwoli "
- Abraham Lincoln