nawleczone emocje

***

z chaosu sennych imagniacji
korlaiki emocji na rzemyk nawlekam
senne ulotne chwile w pamięci przywracam
i niteczki metaforyczne wzajemnie ze soba przeplatam
uplotę z nich warkocze marzeń
mozaiką bicia serc stworzę
i doczepię kokadkę zmysłowych wrażeń
na niespokojnych wodach dryfuję
by do bezpiecznej przystani dopłynąć
by zrzucić ten nocny marazm
i cieszyć się pięknem świata
wszak po nocy zawsze jasność nastaje

poranny spokój odnajduję w kawy filiżance
i w dotyku kompresu z nutką miodową
nowy dzień zagadkę w sobie niesie
lecz ptaszków śpiew już słyszę
i chłodne krople rosy
na bosych stopach czuję
przez otwarte okna duszy
głębokie wdechy błogiego powietrza nabieram
by pięknem nasączyć wnętrza aleje
a słońce żarem swoim niech mnie obleje

***cordis***