moja arcadia

***

moja arcadia to kraina

w której płynące rzeki aż po brzegi

wypełnione są wszelkim  niepojętym szczęściem

w mojej arcadii z gęstwin ludzkich spraw

przebijają się niewinne konwalie

które kuszącym zapachem budzą wonne życie

tutaj wszystkie troski trudy i znoje

odeszły w niepamięć 

albo poukładały się w klatkach nicości

tutaj smutek nie znany 

chociaż z oczu czasem łzy kryształowe spadają

to one nie są oznaką żalu

to mej duszy oczyszczenie

a może orzeźwienie szmaragdowe

wpływające do źródełka istnienia

wszystkie pola nadziei okryte 

harmonią słów 

uczuć 

i jasnych myśli

beztroskiej lewitacji w powietrzu 

rajskiego piękna

moja arcadia 

budzi się co rano bladym świtem

subtelnie mnie kołysząc 

oczy mi przeciera gąbką najczulszych snów

tańczę sobie w trawie walczyka

i w nowy dzień radośnie pomykam

śniadanie jadam na patio kielichów różanych

a kawę pijam z moimi aniołami

na chmurce białej czasem dłużej zabawię

kiedy biel przyodziewam

i po korytarzach marzeń biegam

goszczę czasem w porze obiadu

w twym sercu

w którym ambrozję miłości podają

upajam się tym zmysłowym smakiem

lecz zaraz frunę dalej

bu nie umknął mi żaden moment

 na deser skosztować chcę

wyczekiwanych wspaniałości

z konwaliowych miseczek

które na łonie natury już pachną ulubionym smakiem

tutaj oddycham ciszą i spokojem rozkosznym

tutaj mnie muzyka jasności i blasku gości

w wir uniesień trzepoczących wciąga

gdy zachodzący księżyc 

barwne pejzaże odgrywa 

na podniebnej scenie 

swoje uczucia recytuję

i posyłam tobie 

moje jedyne westchnienie

kolacji nie jadam 

bo zachłysnęłam się cudem mojego świata

teraz delikatnie wygładzam swoje ciało

by pieszczotą przyjemną przywołać sny słodkie

przepływa już przeze mnie jakaś namiętność duszy i ciała

która przywraca mi wiarę 

w to że moja arcadia naprawdę istnieje

przecież tam byłam

będę 

jestem ...

zasnę spokojna i utulona

szalem ażurowych grafitów nocy 

śnić pragnę w twych ramionach

no chodź ...

podaj mi dłoń

powitam cię w moim edenie

lecz przecież ty już tu jesteś

więc jesteśmy tu oboje 

zamknijmy proszę  oczy i odpłyńmy 

wraz z taktami malachitowej kołysanki

na skrzydłach delikatnego wiatru

w rejs najskrytszych myśli 

tam gdzie świat pulsuje paletą tysięcy barw ...

*zdjęcie z sieci.