zielone refleksje

***

przyglądam się otaczającej zieleni

majowej zieleni

takiej pełnej życia

i nieodgadnionego światła i blasku

ta zieleń ma tyle piękna w sobie 

takiego które z całą mocą przenika mnie 

gości w mojej duszy

niczym życiodajne źródełko

w ciszy umysłu

pomykam do krainy w której nie ważne są ziemskie dobra

szybuję nad mgiełką spokoju i wytchnienia

zieleń...

kiedy karmię oczy tą barwą

czuję jak we mnie 

na skrzypkach wiatru 

kołysze się nadzieja

która tak nam wszystkim jest do życia potrzebna

wraz z nią otworzyły się w sercu

furki wiary 

i zapewne miłości

...zastanawiam się ...

czy dostrzegając blask i światło w zieleni

coraz bardziej dojrzewam

czy wraz z wiekiem moja wiara jest głębsza

dojrzalsza

mądrzejsza...

czy może zwyczajnie przemijam?

podążam urokliwą ścieżką

do Tego który czeka na widnokręgu 

myśli zmysłów i słów

czy zatem odnalazłam już 

jedność duszy i serca?

odziana w sukienkę delikatnej zieleni

zamieniam się w kropelkę istnienia

i wciąż jestem

naznaczonym dzieckiem Boga...

***cordis B.M.***