poezja...

***

...to właśnie ona pozwala mi na chwile bezkresnego 

i bezgranicznego relaksu

uskrzydla i odczuciom dodaje blasku

liryczne szepty we mnie czaruje

pejzaże serca i duszy maluje

to właśnie ona pozwala mi zamykać oczy 

w alkowie podniebnych miraży

a potem pozwala mi otwierać na oścież źrenice

i budzić się w innym świecie 

w świecie w którym zamiast rąk mam skrzydełka małe

w świecie w którym zamiast stóp 

mam pod sobą dywany barwnych i niezwykłych marzeń

zatapiając się w niej balansuję 

na granicy polarnej ciszy

na horyzoncie istnienia zrywam woń konwalii

zrzucam maski codzienności 

i odarta  z jakichkolwiek ubrań świata

pomykam czysta i naga 

okryta tylko szalem najpiękniejszych wrażeń

przepasana na biodrze okruszkami miłości

wiruję w pięknie 

którego inne istoty

w pomrukach codzienności

w całym zabieganiu nie potrafią dostrzec 

...tylko ona pozwala mi być sobą ...

poezja w której morzu bezustannie się zatracam ...B.M.