fontanna serca

***

siedzę sobie na ławeczce pod zachmurzonym niebem warszawy
siedzę sobie i...
siedzę sobie pod fontanną twojego serca
siedzę sobie i ...
i delektuję się chwilami które spływają wraz z wirującą wodą
próbuję rozświetlić kolorami duszę mą

trudne bardzo to
zamykam oczy i znów staram się
nawlekać na sznur szczęścia nasze kaskady motyli
piękne i ciepłe korale koralowe naszych serc
chciałam zbudować od nowa swoje życie
na fundamencie miłości mojej i twojej

siedzę sobie a nade mną cięzkie chmury się kołyszą
nie wiem czy z nieba spłynie złoty deszcz
nie mam parasola ...więc może obmyje mnie
między tym niebem a moją duszą spotykam ciebie
wiesz-lubię kiedy mówisz do mnie
lubię lubiłam kiedy dotykałeś mnie

tęsknię ...otula mnie wiatr który targa wnętrze moje
ale ten wiatr podkręca tę fontannę serca
a wiązki wody tworzą w moich wspomnieniach cudowne pejzaże
 nakarmię się nimi by uśmiechnąć się
i posłać gdzieś w świat tchnienie mojego serca które bije dla ciebie
w mistycznym ornamencie wstanę i pójdę dalej zwiedzać warszawę ...

***cordis***