jej portret

Do tejże

"oczy twe nie są oczy tylko słońca jaśnie
świecące ,w których blasku każdy rozum gaśnie
usta twe nie są usta lecz koral rumiany
których farbą każdy zmysł zostaje związany
piersi twe nie są piersi lecz z nieba surowy
kształt ,który wola naszą zbiera w okowy
tak oczy piersi  usta rozum zmysły  i wolą
blaskiem farbą ćmią wiażą niewolą "

Jan Andrzej Morsztyn


***

jej oczy nie są oczy tylko wodospady bez dna płaczące
jej rozum nie jest rozum tylko kaskady tęskniące
jej usta nie są usta tylko anioły bez skrzydeł blade
usta o czułość proszące
za uszkiem powiewu serca wołające
tam ma łaskotki i serca ciągoty
jej piersi nie są piersi tylko górskie skały
bo tak bardzo dotyku potrzebowały
jej dłonie nie są dłonie
są tylko puste ulice i krużganki stęsknione
...
tak więc jej portret się jawi
bo duszy nikt nie umie przedstawić
a w duszy wierzby płaczące szumią
o rozstaniu leśnej pary
które spływa czarnym tuszem z  rzęs
które czarną plamą zostanie w duszy jej ...

inspiracja -wiersz Morsztyna
***cordis***