żagle...

***

swoje żagle wypełniłam anielskim powietrzem

lekkim jak puch pierzastych kokonów

włosy przewiązałam lśnieniem

powieki malowane blaskiem

odbijały się w lustrze duszy

serce otuliło się kępkami bawełny

ciało  okryła subtelność białej koronki

spojrzałam w niebo

i poderwałam się do lotu

lekka jak piórko unoszę się ponad światem

frunę na spotkanie 

 pejzażu delikatnego  piękna

...  dostrzegam już ogrody zielone

malowane pędzlem marzeń

maleńkie biedroneczki 

zagościły na krzaczku czterolistnej koniczyny

szczęście smakuję

z pucharów konwalii

niebanalne powietrze nasycone ulotnością

przepełniają niepoliczalne krople rosy

w przestrzeni wyobraźni 

czuję się jak  bezkształtna istota

wszystkie te chwile dokładnie pozbieram

poukładam je w szkatułce istnienia

a kiedy noc nastanie znów wrócę na ziemię...B.M.