przed Grobem Jana Pawła II ...

***

każdy krok który prowadził do Ciebie 

mierzony był miarą tęsknoty

białe gołębie wyznaczały drogę 

która wiodła przed Twoje oblicze

boczne fontanny szumiały o tym że idę właściwą drogą

wsłuchana w odgłosy Placu Świętego Piotra

miałam wrażenie że czuję zapach oliwnego ogrodu

i że słyszę kołysane Twoje barki którą zostawiłeś na moim brzegu

w sercu niosłam gorliwą modlitwę

i tyle myśli którymi chciałam się z Tobą podzielić 

...i wreszcie jestem tu ...

stoję przed lśniącą płytą 

na której wyryte Twe święte Imię 

i co się ze mną dzieje? ...

łzy napływają do oczu jak oszalałe

i nic powiedzieć nie potrafię 

nawet słowa wydusić nie umiem 

onieśmielona tym faktem chyba zapomniałam nawet o tym co chciałam Ci powiedzieć

ogromne wzruszenie 

otworzyło przejrzyste  strumienie a w uszach słyszę fragmenty Tryptyku 

w którym Sam pytasz "o czym mówisz mi górski strumyku?"

pragnęłam zmysły wytężyć by to wszystko zrozumieć 

dlatego pytam Strumyka mojego istnienia 

co się ze mną dzieje że nawet mówić nie mogę ?

kolejna łza rozmywa wszystkie wersy

chciałam złożyć hołd 

zanieść Ci w darze moją duszę

i maleńki bukiecik kwiatków zerwanych na tatrzańskich halach

chciałam Ci zanieść zapach górskich szczytów

za tyle podziękować pragnęłam

a o niewiele jeszcze prosić 

lecz to wszystko co czuję ...

mając świadomość że dotykam Twojego spojrzenia 

jest niczym 

dotykam najpiękniejszego Diamentu 

który widzą moje oczy

a serce pragnie 

iść tylko Twoim śladem 

na zakończenie tej wizyty mam maleńką prośbę ...

 napełniaj nieustannie mój świat tajemnicą Swoich słów...B.M

Watykan 14.02.2016