deja vu

***

w kadrach pamięci 

na kliszy istnienia uparcie poszukuję miejsca w którym już kiedyś byłam

hm

a może mi się zdawało

może jawa plącze się w wyobrażeniem

opadają powieki

choć sen jeszcze tak odległy

czuję białe powiewy

z szeptanymi strofami delikatności

przenikam jakby przez bramy piękna 

co widzę ?

pośród puchatych obłoków 

wirują białe piórka 

które brylantowe kropelki

zsyłają na ziemię 

wchodzę dalej po schodach wyobraźni

mam coraz głębsze wrażenie że już tu byłam

choć przecież to niemożliwe

zachwycam się bryzą różanych ogrodów

łaknę świeżość łąk krystalicznych

w błękicie lazurów

stąpam tak lekko

 jakby gruntu pod nogami nie było

a przecież skrzydeł nie mam

...

widzę rzeki pełne kryształków nadziei

słyszę najpiękniejszy śpiew ptaków

okryta srebrzystą peleryną 

idę dalej

a tam kawiarenka ażurowa

i marzenia które gonią się w chmurach

oddycham niebem

więc jak to się mogło stać że tam byłam

zdawało mi się 

bo przecież wciąż tu jestem

a czułam że 

mojego anioła 

przez chwilę 

trzymałam za rękę 

wraz z tym momentem odfrunęła tęsknota

dusza uśpiona

serce zaspokojone

a ja wracam 

a skąd ?

sama nie wiem ...

***cordis***