cisza...

***

jest taka mgiełka ...

...uwielbiam ją ...

oddaję się jej bez granic

zawsze kiedy...

 ...kiedy chcę pobyć sama ze sobą

kiedy chcę ujrzeć to czego nie widzi ludzkie oko

...kiedy moja dusza oddycha tętniącą ciszą

doznaję  jakby łączności z taktami symfonii anielskich

które za pomocą telepatycznego przekazu odbieram

wsłuchuję się w szelest skrzydełek srebrnobiałych

dotykam czułości ażurowej serca

źrenice już oprószone spokojem

sklejają  powieki i silniej wszystko czuję

myśli przeglądają się w aksamicie lustrzanego odbicia

zmysły ucichły 

raz po raz tylko delikatnie wzdychają

kiedy  magię istnienia odczuwają

ta cisza przepełniona jest pięknem

trochę niezrozumiałym

nieuchwytnym

nienamacalnym

a tak bardzo sercu potrzebnym

mknę w otchłań przepełnienia

wraz z nurtem  rzeki istnienia 

płyną wszystkie marzenia

pragnienia 

i odczucia głębokie

wyłapuję te białe i czyste

które są symbolem jedności serca i duszy

cichuteńkie szepty okrywają mnie woalem przyjemnego puchu

czasem zaskrzypią skrzypeczki na poddaszu bezkresu czasu

dreszcz przenika zakamarki ciała

 błogość mnie ogarnia

taka bezwładna

 uwielbiam tę ciszę

która mnie i moje anioły usypia...B.M.