w szufladach duszy mojej
chwil ukrytych są tysiące
niektóre bolące zamknięte na spustów miliony
a klucz wyrzucony daleko w toń morskiej głębiny
niektóre banalne których domknąć się nie da
lecz te nie są tak smutne
są i takie szuflady w których ukryte są strzępki kochania
i te wciąż jeszcze łzą się karmią
czy wszystkie szuflady chcę zmaknąć
nie ...
są przecież także i piękne i cudowne
takie w których nocą moja miłość śpi
i te diamentowe i szafirowe wspomnienia
i to rubienowe serc kochanie
aksamitne kadry chwil naszych
tańczyliśmy tango i walca
a symfonia cudownej przyrody nam grała
mam także szuflady nasączone ekstazą poranków
kiedy w kropelkach rosy kąpaliśmy się
...i takie kiedy nocą całowałeś mnie
i tuliłeś do serca swego
szuflady duszy
mam ich tysiące miliony
a jednak czasem wszystkie się otwierają
kiedy chcą same
a ja ...
chcę kochać cały świat
by upajać się pejzażami palety barw
***cordis***
Ty masz szuflady wspomnień, ja kiedyś określiłam to jako filmy w mojej filmotece duszy. Czasami sama je przeglądam, częściej jednak w dziwny sposób same się odtwarzają. Przeszłość nie odchodzi, ona zapisuje się w naszej pamięci, chodzi jednak o to, aby wspomnienia nie bolały, ale często bolą. Warto pielęgnować te piękne, dają siłę . Serdecznie pozdrawiam.
OdpowiedzUsuń