dumna mama :-)

dziś się troszeczkę pochwalę ,chociaż nie lubię tego robić ale dumna jestem ze swojej córki :-)
otóż jakiś czas temu moja córka zaczęła pisać pracę na temat "gdyby żył Jan Paweł II to jakie mógłby mieć przesłanie dla ludzi ?"
moim zdaniem napisała piękna i mądrą pracę ,ale nie spodziewała się wyróżnienia  itd...
we środę wróciła ze szkoły zadowolona bo pani dyrektor zaprosiła Ją do gabinetu i poprosiła żeby na piątek Marta ubrała się galowo bo zdobyła wyróżnienie w konkursie ...
wczoraj rano bardzo podekscytowana pobiegła do szkoły w różowej sukience i wraz ze swoją panią dyrektor pojechały do Miejskiego Ośrodka kultury na rozdanie nagród ...
oczywiście razem  z mężem również wybraliśmy się na tą uroczystość ,kupiliśmy w kwiaciarni czerwone róże dla Niej i zajęliśmy miejsca w auli ...
było to też połączone z przedstawieniem o JP II,kiedy usłyszałam słowa Barki znów się wzruszyłam i popłynęły łzy a kiedy usłyszałam nazwisko i imię naszej córki odczytane to już całkiem się rozkleiłam gdyż nasza córka zajęła 1 MIEJSCE :-)

"Ciągle jeszcze istnieją wśród nas anioły.Nie mają wprawdzie żadnych skrzydeł, lecz ich serce jest bezpiecznym portem dla wszystkich, którzy są w potrzebie. Wyciągają ręce i proponują swoją przyjaźń." Cytat idealnie opisujący osobę Jana Pawła II, który pokazywał nam niejednokrotnie, że największym skarbem jaki posiada każdy z nas jest serce. Serce otwarte na drugiego człowieka. Ukazywał nam, że w tym świecie, w którym jest tak wiele zła, wciąż jest miejsce dla miłości i wiary. Wyciągał do nas dłoń, kiedy byliśmy w potrzebie. Swoimi słowami wzbudzał w nas nadzieję. Wzbudzał radość. " Niech nasza dro­ga będzie wspólna. Niech nasza mod­litwa będzie po­kor­na. Niech nasza miłość będzie potężna. Niech nasza nadzieja będzie większa od wszys­tkiego, co się tej nadziei może sprzeciwiać. "

Czy mogę odpowiedzieć na pytanie: jakie dziś przesłanie miałby dla świata? Dla świata w którym coraz mniej jest zrozumienia, empatii czy serdeczności? Wszystkie te wartości

zastępuje pogoń za majątkiem. Ludzie przez całe życie biegną, dokąd? Biegnąc całe życie w końcu zmęczomy się i upadniemy. A ten upadek będzie bolesny. Czy naprawdę o to chodzi? Myślę, że mogę tutaj dodać, że ten bieg często nie ma sensu. Ludzie biegną bez sensu przed siebie. Cały czas czekając za czymś. To za piątkiem, weekendem, wakacjami, świętami.. Nie dotrzegając tym samym, że równie szybko, tóż przed ich oczyma ucieka ich życie- jedno i jedyne. Dlatego myślę, że pierwszym przesłaniem jakie Jan Paweł II, miałby dla tego świata byłoby otworzenie oczu na to jak wiele nas omija. Nie potrafimy cieszyć się każdym dniem. Dniem, o który chory człowiek każdego dnia walczy w szpitalu. Dniem, który my mamy, a i tak nie jest dla nas ważny. Tak żyjemy. Mechanicznie. Z dnia na dzień. Ciągle czegoś wyczekujemy. Może czasem warto zwolnić? Żeby móc dostrzec, że życie to coś więcej niż "szara rzeczywistość". Żeby dostrzec, że posiada ono wiele kolorów. Kolejna

rzecz na jaką chciałam zwrócić uwagę to brak tolerancji. Często mijając czarnoskórego człowieka czy inwalidę odwracamy się, przyglądamy się mu. Ktoś ma inne poglądy na tematy społeczne czy polityczne, więc krytykujemy go. Czy jest inny? Nie jest. Jest taki sam jak my wszyscy. Brak tolerancji dla innych to jeden z większych problemów. Jesteś inny więc jesteś gorszy? Czy nie lepiej jest być innym, niż iść za tłumem? Iść własną ścieżką? Czy człowiek czarnoskóry nie ma prawa do szczęścia? Założenia rodziny? Czy naprawdę ludzie zrobili się tak płytcy, że kolor skóry ma dla nich wielkie znaczenie? Inwalida- czy wybrał sobie takowy los? Powinniśmy go podziwiać. Ponieważ mimo przeszkody, jaką rzuciło im życie oni wciąż są silni. Są wcześniej wspomnianymi aniołami. Poza tym szczerze wierzę w to, że całe zło jakie spotyka nas tutaj zostanie nam wynagrodzone w niebie. Tak więc przesłanie numer dwa- nie mamy prawa do oceniania drugiego człowieka. Niezależnie od tego czy ubiera się modnie, czy nie. Niezależnie od tego czy kolor jego skóry jest ciemny, czy jeździ na wózku- jest człowiekiem, w oczach Boga wszyscy jesteśmy równi. Idąc dalej. Powinniśmy pomagać,

pomagać bliźniemu, który jest w potrzebie. Niestety, najczęsciej jest tak, że dopiero, gdy

my potrzebujemy pomocy to zdajemy sobie sprawę z tego jakimi egoistami byliśmy wcześniej.. Nie dotrzegamy cierpienia drugiego człowieka, nie wyciągamy do Niego ręki.

No bo, który człowiek zatrzyma się przy młodej dziewczynie płaczącej w parku, bądź smutnym staruszku, który siedzi pod sklepem? Zwrócimy na to uwagę? A może obojętnie przejdziemy dalej? Ponoć najpiękniej uśmiecha się człowiek, którego oczy kryją wiele łez. Bardzo często ludzie w tych czasach potrzebują zwykłej rozmowy. Uśmiechu drugiej osoby, a czasem nawet zwykłych słów " będzie dobrze, wszystko się ułoży ". Mimo, że każdego dnia patrzymy na świat powinniśmy nauczyć się nie jedynie patrzeć a dostrzegać. Powinniśmy dojrzeć to co nie jest dla nas widoczne. Odrzucić egoizm i wyciągnąć tą dłoń do drugiego człowieka. Otworzyć swoje serce. Tych przesłań byłoby wiele. Potrzebujemy wskazówek, potrzebujemy drogowskazów, które pokazywałyby nam w momencie zagubienia w którą stronę iść. Ponieważ w życiu każdego z nas przychodzi moment zwątpienia. Moment w którym opuszczamy ręce i nie wiemy, którą drogą dalej podążać. Jedni odnajdują swoją drogą w wierze inni zagubieni wybierają najgosze z dróg. Każde z przesłań Jana Pawła II wciąż jest aktualne. Mimo tego, że świat, a właściwie technika idzie naprzód to nie zmienia tak naprawdę nic w życiu naszym, ludzkim życiu. Wręcz przeciwnie. Coraz łatwiej jest nam się zgubić, coraz ciężej odnaleźć. Nie przesadzę jeśli powiem, że Jan Paweł II był bohaterem tych czasów, naszych czasów. Więc miejmy w pamięci wszystko co starał nam się wpoić. Poświęcił Bogu i nam całe swoje życie. Oprócz tego, że był Papieżem był naszym przyjacielem.

"Miej­cie od­wagę żyć dla Miłości, Bóg jest Miłością."

Marta M.