spacer roześmiany

***
rudym parkiem
żółtością roześmianym
spacerują pani z panem
jesienne zmysły za ręce trzymają
ciepłe spojrzenia ich przytulają
odziani w promienie słońca
uczesani muzyką wiatru
stawiają kroki w smużkach czerwonych liści
oddychają lazurem obłoków
smakują harmonię pory roku
umysły swoje nasączają mirażem światła
chłoną niezwykłą ciszę duszy
zatapiają rozumu alejki
w cudownej mgiełce jesiennej
komponują melodie kasztanowe
złotym pyłem wirującym
swoje odbicia obserwują w strumyku
melancholijne melanże serc
rzeźbią kojące marzenia
zakrapiane szeptami kochania
płatkami róż herbacianych
zaplatają  pajęcze niteczki
misternie utkane
z tegorocznych pasemek
przecudnej październikowej
aury spacerowej

przysiedli na ławeczce pięknych wspomnień
objęli czule swoje ramiona
a pan roześmiany
szeptał miłości wersy
swojej szczęśliwej i ukochanej pani

***cordis***