komponując siebie

"prawdziwy sukces to nie kariera,

lecz pozostanie panem swojego losu,

i możliwość decydowania co będzie się w życiu robić ,

za które tylko my odpowiadamy "

/Wiliam Wharton/

***

wciąż komponuję siebie
i moje pulsy istnienia na tej planecie
na pięciolinii życia swe nutki zapisuję
i batutą bytowania takty wystukuję

czasem z mozołem Syzyfa wspinam się
pod górę z całym moim przeznaczeniem
kiedy już wtoczę swoje oddechy
biegam często po łąkach zielonych
oddycham bryzą błogą
fruwam lekkością motyli
uśmiechem ścieżki zaznaczam
miłość z radością przeplatam

czasem w dół spadam
zwiedzam doliny i niziny
 toczę się ku szarym myślom
błądzę wtedy i nie potrafi wyjść z cienia
granat me zmysły zalewa
czasem w nim zastygam
poznaję samą siebie w warunkach ekstremalnych i trudnych
często tutaj swoje łzy ronię

czasem spadając zatrzymuję się po środku
i w tym półświecie często nie wiem w którą pójść stronę
szukam drogowskazów właściwych
bo życie składa się z dwóch kierunków
dobro -jeśli pójdę w jego stronę ostatecznie wygrana będzie moja
zło -jeśli dam się skusić diabłu ostatecznie przegram
i sama dokonuję wyboru

znów wspinam się pod górę
wybierając kierunkowskaz z napisem dobro
słyszę szepty moich Aniołów które zasiadają w mych chórkach
ciepłe myśli podsyłają i trzepotem skrzydeł
na właściwy pas ziemskiej wędrówki naprowadzają
wędruję i wędruję
grywam często w przedstawieniach na scenach życia
lecz nie znane mi są talenty aktorskie

być zawsze sobą to wartość szlachetna
przyjmuję każdy dzień z jego dobrodziejstwem
tłumacząc sobie ,że moje istnienie jest potrzebne
i chcę biec przez życie z szeroko otwartymi oczami


***cordis***