kawa z aniołem

***

zbudził się dzień nowy
nieco zaspany bo listopadowy
słońce nieśmiało dość wstaje
a ja popijam kawę z gościem  aniołem
znów wita mnie w swych ramionach skrzydlatych
 spoglądam na niego rozpływającym się wzrokiem
przez pryzmat okularów widzę to co niewidoczne
to on
parującą mgiełką wciąga mnie w swój monolog
na który brak mi odpowiedzi
szepcze delikatnie i czule
więc odpowiadam westchnieniem głębokim
i uśmiechem radosnym
zmysły po woli ze snu budzi
i marzenia te słodkie i kolorowe
aromatem swoim zawstydza mnie
smakiem nektaru dla podniebienia jest
w sukience mglistej znad filiżanki unosi się
cudownie i podniośle jest utknąć w porannym rozmarzeniu
i w tym stanie niebieskim
rozpoczynać niezapisaną jeszcze kartę
w tej mojej zacisznej kawiarence domowej
nieważkie szczęścia  dzieją się chwile
falująca rozkosz inspiruje mnie
kolejne łyki  ulubionego naparu
i szelest unoszenia się
niesie mnie na poduszce wrażeń
by przeżyć piękny nowy dzień
dziękuję za te chwile błogie
ciszą delikatną zastygniętą w kawy ekstazie

***cordis***