"spieszmy się kochać" ...

wspomnienie ...

dzisiejszego wieczoru wyjęłam z szuflad wspomnień
najpiękniejszą i najśliczniejszą lampkę
różą pachnąca wiązka płomienia świecy nastrojowej

pamiętam Twe babcine otwarte ramiona
tuliłaś mnie w nich kiedy przybiegłam z przedszkola
witałaś mnie kluseczkami i rosołem z warzywami

pamiętam smak lata
podany w kawałku ciasta z galaretką i truskawkami
i aksamit czekolady przesłodkiej
wykonanej Twoimi złotymi rączkami

plotłaś warkocze z moich długich włosów
byłaś mi trochę Mamą Drugą
wciąż Cię widzę w tej chustce zabawnej na głowie
i w fartuszku o wzorku kwiatowej łąki

nie ma Cię już ze mną
Czarny Anioł utulił Cię do snu wiecznego
lecz wiem że Tam jesteś bezpieczna

wejrzyj na mnie proszę czasem
obsyp we śnie lukrem przesłodkim
bo ja mam Cię w swojej pamięci
...
bo przecież kiedyś w innym wymiarze
w poświacie zjawy niebieskiej
wyciągniesz znów do mnie swoje ręce


...pamięci mojej ukochanej Babci Mariannie...

Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko to, co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie, że nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego

Nie bądź pewny, że czas masz, bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stad odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widzieć naprawdę zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się nie umierać
kochamy wciąż za mało i stale za późno

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a będziesz tak jak delfin łagodny i mocny

Spieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą

/ks.Jan Twardowski /