przemijanie

***

listopadowa zaduma ogarnęła ziemię
i myśli refleksyjne niewesołe
czym jest ten sens istnienia
kim jestem w tym maleńkim świata oceanie
co tutaj robię ...

pośród cmentarnych alejek
szepty słyszę nieme
i tony rozmów niedokończonych
i czuję na policzku ten wiatr ...
wiatr przeszłości
czy twojej zjawy dotyk

za strzępek wspomnień
odkurzam karty księgi życia ziemskiego
a jednak wszystko głęboką nostalgią owiane
nie mówisz już nic choć wciąż cię słyszę
w ciszę najcichszą dziś mnie przemieniasz
która tak głośno krzyczy

to listopadowe przemijanie
które ukazuje się w płomieniu świecy białej
niewinnością rajskiej chryzantemy wyciszone
to ogromny szacunek dla tych którzy byli
nad którymi w hołdzie dziś pochylam głowę
dziś z zaświatów tu do nas przybądźcie

bo przecież wciąż obok nas jesteście
nierzadko trzymacie za ręce
być może czasem się do nas uśmiechacie muśnięciem
może w promieniu słońca tańczycie
w przestworzach wieczności
wciąż przecież jesteście ...tylko trochę nieobecni ...


***cordis***

***

na smyczkach liści
nutki pochodzące nie z tego świata
grają swoje marsze żałobne
smutne i zadumane rapsodie
na skrzypkach wiatru
podniosłą atmosferę odgrywają
jak w niemym teatrze lalek
bez twarzy obrazów
nienamacalnych a jednak obecnych
przybrane w poświatę księżyca
co jaśnieją postacią zjawy nieziemskiej
na niteczkach wspomnień tańczy cisza
zaklęta w blask płomienia
sączy się już wątła stróżka
brzemiennych ułamków kadrów życia
szukamy ciepłych myśli
by nie zostawiać Aniołom ciężaru
łzy już nie płyną
tylko wszystko zaczarowane jest dziś ciszą
szepczącą o zwiewności istnienia
i o przemijaniu


***cordis***